Elini elinle bağlamış acını hatırlıyorsun.
Gözlerin de ki o giderken ki çaresizliği acabası olan sorularını hatırlıyorum annem.
Unutamam..

Ama şimdi şen kahkahanla çocukluğunu dinliyorum can kulağıyla kahkahayla gülerek gülmekten ağlayarak..

Hayranım sana tek kelimeyle anneliğine kadınlığına...

Şu bir gerçek ki hiç birşey tesadüf değil. Biraz sen biraz kaderinle hiç birşey tesadüf değil. 

Biraz sen biraz kaderinle..

Umutla yazdıkça perçinlenen umudunla kahkahanla tutunduğun varlığınla.

Sazınla sözünle..

Anlayıp anlayamadıklarınla.

Öfkenle sakinliğinle.

Masumluğun gaddarlığınla.

Bilgin bilgisizliğinle.

Karakterin seni sen yapan kişiliğinle.

Bakışın susuşunla..

Umudun umudunla.

Yine mutluluğun kendinle, 

Kendinin ise en derin benliğinle alakası var.

soluksuz bir kaç cümle

Bir nefes anlık ölüm.
Bir nefes bir ömür.
Bir nefes büyük bir düğüm.
Varolanın anlık kaybı, korkusu, donukluğu, telaşı..

Geldiğim bu dünyanın bir oyun üzerine kurulu olduğu bir zaman dilimi hissi üzerimde. Varolmanın sebebi annemin gözlerindeyim. Sessizliği sükutu kusursuzluğu umudunda olduğum gecedeyim. Annem senden olan sendeyim ben bu gece. Seni kaybetmenin donukluğu, korkusu, sessiz ağlayışı ve büyük şaşkınlığı üzerimde.

Gelmiş geçmiş yılların bana miras kalsın.
Sesin, kokun, kahkahan bana miras kalsın.
Varlığın gönlümde bin şükür ömrümde ise umudun kalsın.
Sen kal, bize kal bana kal bizimle kal.
Senin kızın olduğumu her gözlerine baktığımda her söz telaşında her kabullenmişliğinde ve her başkaldırışında görüyorum.
Ve şükürler olsun ki görmeye devam ediyorum.
Senin kaderin senin ellerinin çizgisi, bense benim kaderim de aranıyorum.
Arıyorum, kah bulunup kah kayboluyorum.

İyi düşündükçe iyiliği hatırlıyor, duygusal olunca da gözlerimde yağıyorum.
En çok sana anlatıp en çok sana susuyorum..
Ben en çokça ...


Kendimle bir gece muhabbetini buldum bu gece.
Özlediğimi ise parmaklarımla soluyorum..

Hala kafamı kaldırdığım anda karşımda gördüğüm kıyıları, ışıl ışıl renkleri var şehrimin.
Içimde ki öfkeyi unutturan, gözlere baktığım zaman hatırlatan ama içimde ki o masumluğu canlı tutan bir şehir..
Umutlarım en çok da şükürlerim olan şehir.
Zorluklar ama başa çıkılmış zaman dilimi olan şehir.
Beni bana hatırlatan bir zamanlar beni benden aldığını sandığım şehir..
Çogu zaman ailem bazen ise benliğimin suların da yüzdüğüm şehir.
Yollarını yoluma eş bilip yanımda taşıdığım şehir.
Memleketim dediğim, hani o taşını toprağını öpeyim de içime alayım dedikleri şehir.

Ey şehrim..
Benim sana emanetim büyük şehir. Evim evimin her bir dünyasını içine alan, aldıkça sarıp sarmalayıp sahip çıkan şehrim.
İzmit' im.
Bizim olan şehir.


24 Ocak 2019