...olsun...

ince bir sızı her karşıma çıkan insan
inceden işleyen bir sancıdayım ben yine
sonsuz hayaller alemimde savruluyorum bak
bu son olsun istediğim en büyük girdaptayım
sabrım büyük oldukça daha çok sınanıyorum size karşı
alın bütün sesimi
bütün gözlerimdeki silüetlerini
alın elimden bütün farklı insanları
farklı oluşlarıyla sıradanlaşan bir domino taşı hepsi
teker teker yıkılmayı bekleyen

dokunmak istesem parmaklarımı uzatmaya ürküyorum
sanki karlar arasında kalmış küçük bir köpek gibi
üşüyorum
usulca dolanıp gizemli gözlerimle izliyorum
soğuğu
kıvrılmış bir halde kaldırım taşlarına uzansam bu kadar hissetmem herhalde
bu kadar anlamsız bakmam dünyaya

siyah beyaz
gece ve kar
ince bir sızı seziyorum
her geriye baktığımda ise en masum olanın 
acısını döküyorum

acıyı her döküşümle devriliyorum
ne şükür ki içime işleyen ince sızıyla güçleniyorum
yorulmuşum belli
yormuşum kendimi ama elimde olan bir şey olmadığını düşünsem de
duvarlarım çizgilerim ne kadar sert ve keskin olsa da
bir yerden çatlak var belli
her defasın da içeriye sızışlarını izliyorum
izlemek zevk veriyor hüzünle birlikte
en büyük kazancım ise o çatlağı kapatıyorum

kapatsam da başka bir yerden çıkan çatlak
beni benden alıyor işte
daha ne olabilir derken
daha beteriyle karşılaşıyorum
yutuyorum artık şu cümlemi
daha ne olabilir değil de,
inan ki her şey olabilir,
daha kötüsü yada yıkanmış hali çıkabilir

o zaman buda bu geceye en büyük not olsun
olsun
net olsun kesin olsun
yazılsın da kanıtı olsun
gelen her nasıl bir şey olursa olsun
daha kötülerini atlattın sen
bunu da anlatacağına inancın tam olsun
ve yine iyi düşün güzel şeyler olsun..
umut dolu gecelere...

beklemediğim bir an..

açtım camı
yüzümde bir soğuk
gözüm pencerenin kenarında
kışı izliyor
kış da beni..
hafif çiseleyen yağmurlu kar
durgun rüzgar
ve durgun ağaçlar.
çatıdan akan yağmurun sesi, bastırıyor evrenimi
gökyüzünden ne ses ne seda ne de bir selam var işte.
buğulu bir cam gibi, sessiz yağmur taneleri.
baş kaldırırcasına meydan okuyan kuşların kanat sesleri
özgürlüklerini fısıldıyorlar yine..
bense bir vaktin dersindeyim.
önümde kitaplar, kalemler, notlarım.
bak yine şükrüm sonsuz
yine huzuru tadıyorum
sevmediğimi düşündüğüm havalar da bile
bir tutam mutluluk buluyorum.
kapattım şimdi penceremde kendimi görüyorum
ne güzel gülümsüyorum..

                                                               15.57

ritmin tınısından..

her ne kadar erteledikçe sesin gittikçe kısılır
öğrenemediğinden, sesin rengini bilmediğindendir
kaçar.
koşarak kaçar
her ne kadar ertelersen duygularını, yaşayacaklarını, kararlarını
o kadar uzaklaşır sen olduğun benlikten.
ellerine bırak bazen düşüncelerini
al avuçlarını içine tek tek
tek tek izle oku gül ağla
soru sor onlara.
duvarlarından bir ayna sun düşüncelerine
kaçamayacakları tek yeri sun!
sun ki yüzleşebilsinler korkularıyla
sen erteledikçe hastalık sunacaktır onlar sana..
tut şu dünyanın ritmini tam huzuru mutluluğu yakaladığın da
çünkü o an kalıcı değildir hiç bir zaman
anılarda kalır geçmişte kalır
tut ki ritmini hayallerinde kalsın ritmin
dansın, sesin, sevgin..
Umutların, hayallerin,
bak büyüdükçe yolun daha uzun olduğunu öğrenirsin
bir şarkı da sen tutturursun belki de.
neden elini eline dost etmediğini sorgula kendine.
kendini sev
büyük sev, sev ki kendine inan
aşmak mı engeller mi
senin engellerin kime duvar olmuş ki
onların duvarlarına kafa tutmak da cesaretsiz kalasın ?
işlediğim bildiğim olgularımın etrafında bir özgür bir kuşum ben
benim gök yüzümde benim değerlerim var
kurallarım değil,
belki biraz sınırlarım biraz da kırmızı çizgilerim var.
benim gök yüzümün rengi hayallerse
renklerimin tonu kuşlarımdır biraz da.

Bir tebessümle başlasın bütün sonsuzluğun,
Mavilerce, yeşillerce, sarıların sonsuzluğuna, gecenin koyusun da koynun da uyumalara...

Yastık Soruları

Üzerine gitmedim yıllarca.
Kaçtım.
Büyük kaçtım!
Karanlık kuyulara hapsolmak korkusu,
Derinlerde boğulma düşünceleri,
Alıkoydu beni yıllarca.
Yollarımı yıllarıma katsam,
Bir bilinmezliğe çıkar sonu.
Sonundaysam eğer neden kaçıyorum?
Kenarları aynalarla çevrili sonsuz bir yolsa benimkisi,
Belki de aynalara cesaretsiziğimden uçarcasına koşuyorum.
Soruyorum kendime..
Ne istediğini bilmeyenlere öfkelisin,
Peki sen ne istediğini kedine itiraf edecek cesarette misin?
Soruyorum kendime ben bu gece.
Korkularının üstüne gitmeyecek misin?
Hani nerede güç, kimde zaman?
Hani inancın, zamanla kazandığın güvenin?
Ne dersin denemeye değmez mi?
Bir yola koyulsan
Mesela tekrar sevsen
Sevsen böyle çokça hissetsen.

Yastık Cümleleri

Kocaman kocaman bir dünya dediler
Kah gülecek kah ağlayacaksın diye duyurdular
Yaşattılar.
Ağlattılar, yaşatarak.
Güldürdüler, anlatarak.
Yorumlayıp yordular.
Sonra birde onlara güldürdüler.
Sordular cevap beklediler
Bilinçsizce sordular ve cevapsız kaldılar.

Yaşadım çok güzel yaşadım iyi düşününce iyi olacağına olan inancımı yaşattım.
Daha da sarıldım umutlara daha da bağladım oluma, o dedikleri bardağın dolu olabilecek tarafını daha net seçmeye başladım.

Zaman ilerliyor.
Zaman hayallerimin fısıltılarını duymuş da
Hepsini bir bir yaşatıyor resmen.
Bazı şeyler tam olmaz zaten bu hayatta.
Bir eksiklik var ama yerini doldurabilecek bir başka olgu yok onu biliyorum.
Ve ben o olguyla yaşamayı öğrendim.
Artık.
Onun olmasına yerini doldurmasına isteğim yok.
Hem isteğim hem de müsadem hiç yok 🙋