Ah verilipte tutulamayan sözler.. :)

Yine geçen ki yazımdan bu yana hayli bir zaman geçmiş. Nedeni ne diye sorarsam kendime belki tembellik belki de yazmak için doğru zamanı beklemek, ha bugün ha yarın ilham geldi şimdi gelecekler... 

Ve şimdi olduğu gibi birden aniden gelen cümlelerle;

hissediyorum

hemde iyi çok iyi hissediyorum

başımı koyduğum bir yatak, yatağımın olduğu bir oda

bana ait olanı samimiyetini seviyorum.

bende beni mutlu edenleri, gözlerimin göreceği yerlere serpiştiriyorum

yerlere evet bildiğin yerlere

duvarlara masa üstüne

dolap yanına, koltuk başına, cam kenarına..

özgürce.

zamanın öyle iyileştirici gücü var ki gözlerimde en çok da güldüğümde onu hissediyorum.

zamanın öyle güzel bir öğretisi var ki ''sabırla'' tanışıyorum.

sakinlikle dinginlikle, bekliyorum hani biliyorum ki kötü bir bekleyiş değil, bunu dönüştürüyorum.

işte bu öğretide bende ki beni buluyorum.

zamanında başkalarını aynaladığım anlar vardı, istemsizce maruz kalırcasına 

şimdi ise kendimi aynalıyorum, maruz kalmadan çoğu şeye.. :)

farklı yerden farklı penceren bakıyorum

şimdi

odamda ki pencereden gördüğüm yakamoz ışıkları bana değişkenliği anlatıyor.

ritim tutarcasına dağlardaki ışıkların denizde dans edişini izliyorum

vee gerçekten biliyorum ki bu günlerin tadı başka. 

bambaşka hissediyor, özleyeceğimi görüyorum. 

işte ben bunada en mükemmel his diyorum.

iyi geceler vakitsiz gelen ilham perilerim :)))

An'lardan Bir An

 

Net olmayan kaybediyor.
Kesin cümleler kurmayıp, gerçeği yanlışı başkasına soran kaybediyor bence.
Ya da baştan kaybetmek istiyor aslında sorarken yanlış mı diye?
Oysa ki onun -evet yanlış yapıyorsun- cevabını isteyerek duymak seninki.
Sorguluyorsun sürekli, 
Süreli süresiz soruyorsun aklına
Kaybediyorsun aslında geçen zamandan biten enerjinden.
Bil ki

Soluksuz bu yol gitmez
Erken biter.
Biter yani,
Yol var ya hani uzunca ömür niyetine
Dert etme uzunsa bile

Taşa takma bile bile ayağını
Al başını git
Devam et
Yol seni karşılar zaten
Bazen sen bırak kendini ..

Denemeye Değer Şeyler

Nereden çıktı bilmem :)

Bir resim hevesi tutturdu gidiyoruz bakalım. Tabi başlangıç da hiç bu sanatla ilgilenmemişliğim ve tamamen doğaçlama ilerlediğim, içinden geldikçe sayfama benim olan renklerime dönüştüğüm. En başta hiç boya fırça yoktu elimde sadece bir kaç makyaj malzemesi ve ojelerimi değerlendirip başlamıştım. Ondan sonra ki ilk eserim bu resimdeki :) 

Köklerinden kopmayaşına

Renklerin farklı oluşu ile birbirine uyumuna

Her dalın her rengin bir anlamı olduğuna

Baktıkça kara kötü günlerin mutlaka bir güneşi ve bağı olduğuna..

Ben Geldim

Parmaklarım bugün tuşlarımla buluşuyor..
Yine bir şarkı arka planda bu sefer mekan farklı duygular farklı..
Ahh uzun zaman büyük sessizlik kaoslar mutluluklar yaşananlar anılar huzurlar aşka dosta..
Döndüm evime yerime yurduma,
Öyle büyük sakinlik ki öyle büyük dinlenmişlik ki nasıl da unutmuşum bunları ben nasıl da yorgundu günlerim kırgın dostlarım...
Ama öyle mutluyum ki bu günlerde şükürler olsun hep her zaman.
Nasılda kendime geldim, keşfettim, iyileştim.
Çocuklarla iyileştim.
Geçmişi, unutmuşluğa şeref duydum.
Unutturacak en büyük nefesim olan odamaa...
Yazacak çok şey var aslında.
Hele ki dünya çok yorgun birbirimizin aksine ilerledi bu zaman.
Dünya hasta ve ben iyileştim.
En garip tezatlık belki.. belki biraz da farklı ama ben bu kötü günlere rağmen çok huzurluyum en iç en derinlerde olan huzurumm..
Hayatın inişleri çıkışları hep olacaktı biliyordum bunları ama maruz kaldığım insanlar açıklamalar ne büyük ne gereksizmiş diyorum bugün. Tabi o günler de bir gündü sonuçta.
Ama iyinin de kötünün de kalıcı olmayacağı bu dünyada yaşadığım bu iyi günlere şerefine yazıyorum aylar sonra belki yıl bile geçmiş olabilir..
İnaanıyorum, ben geldim buraya yine bugün.
Hüzün dolu olurdu çoğu şiirim hüzünlü olduğumdan değil tabi hepsi. Ama bu sefer parmaklarımın hızı gözlerimin takibi güzel günlerin şerefi, nimeti,sabrı, selameti..
Mutluluğu, huzuru ..
Sakinliğin baş başa olanın selamını gönderiyorum bütün evrene.
Sevdiklerimle, özlediklerimle güzel gülüyorumm.
Gülüyoruz :)))

Elini elinle bağlamış acını hatırlıyorsun.
Gözlerin de ki o giderken ki çaresizliği acabası olan sorularını hatırlıyorum annem.
Unutamam..

Ama şimdi şen kahkahanla çocukluğunu dinliyorum can kulağıyla kahkahayla gülerek gülmekten ağlayarak..

Hayranım sana tek kelimeyle anneliğine kadınlığına...

Şu bir gerçek ki hiç birşey tesadüf değil. Biraz sen biraz kaderinle hiç birşey tesadüf değil. 

Biraz sen biraz kaderinle..

Umutla yazdıkça perçinlenen umudunla kahkahanla tutunduğun varlığınla.

Sazınla sözünle..

Anlayıp anlayamadıklarınla.

Öfkenle sakinliğinle.

Masumluğun gaddarlığınla.

Bilgin bilgisizliğinle.

Karakterin seni sen yapan kişiliğinle.

Bakışın susuşunla..

Umudun umudunla.

Yine mutluluğun kendinle, 

Kendinin ise en derin benliğinle alakası var.

soluksuz bir kaç cümle

Bir nefes anlık ölüm.
Bir nefes bir ömür.
Bir nefes büyük bir düğüm.
Varolanın anlık kaybı, korkusu, donukluğu, telaşı..

Geldiğim bu dünyanın bir oyun üzerine kurulu olduğu bir zaman dilimi hissi üzerimde. Varolmanın sebebi annemin gözlerindeyim. Sessizliği sükutu kusursuzluğu umudunda olduğum gecedeyim. Annem senden olan sendeyim ben bu gece. Seni kaybetmenin donukluğu, korkusu, sessiz ağlayışı ve büyük şaşkınlığı üzerimde.

Gelmiş geçmiş yılların bana miras kalsın.
Sesin, kokun, kahkahan bana miras kalsın.
Varlığın gönlümde bin şükür ömrümde ise umudun kalsın.
Sen kal, bize kal bana kal bizimle kal.
Senin kızın olduğumu her gözlerine baktığımda her söz telaşında her kabullenmişliğinde ve her başkaldırışında görüyorum.
Ve şükürler olsun ki görmeye devam ediyorum.
Senin kaderin senin ellerinin çizgisi, bense benim kaderim de aranıyorum.
Arıyorum, kah bulunup kah kayboluyorum.

İyi düşündükçe iyiliği hatırlıyor, duygusal olunca da gözlerimde yağıyorum.
En çok sana anlatıp en çok sana susuyorum..
Ben en çokça ...


Kendimle bir gece muhabbetini buldum bu gece.
Özlediğimi ise parmaklarımla soluyorum..