Ne bu şimdi gecenin hangi yüzünü tanıyorum.
Anlamadığım bir kötü, rengi korkunç..
En çok da karışık.

Ne ki bu sevmediğim gecelere yol alıyorum.
Gece olsun istemiyorum içimde tuhaf  bir yalnızlık hiç bilmediğim hiç tanımadığım bir yüzü ..

Sevemedim ben bu aralar
Istemiyorum geceyi
Gece olsun istemiyorum.
Uykunun uğramadığı bir semte ayak basmışım.
Yabancı bir şehirde yabancı bir insan gibiyim.
Misafir olayım, tek isteğim kalıcılığa bel bağlamayayım.
Tuhaf inan ki adlandıracak ne bir kelime ne bir söz var elimde.

Ben bu geceler geceleri sevemedim.
Ve ben ilk defa geceyi hiç sevmedim.

İpler ince gergin güçlü
Kopmaz kırılmaz yıkılmazın son raddesi..
Sessiz sessiz susuyor gözlerim
Gözlerim gözlerin de yorgun
Gözlerim içimde bir cam
Gözlerin kan
Akan içime
İçimi acıta acıta yakıp kavuran
Suskunluğum düşman

Düşman düşmanına sarılan bir yılan
İnsan Şahmeranını öldürdüğünü sanan insan
Suskunluğum umursamazlığıma dönüştüğünde aldı bütün rolü ondan
Kaldı geriye sessizlikten yana eksilen değil de arta kalan yeni bir sessizlik yansıyan.

Yandı
Ten yandı tel yandı
İnsanoğlu karardı kirlendi mi?
Asla.
Kirlenmiş olan kalp sana kaldı.
Bana ne mi kaldı?
Sabır sabır sabır.
Varolan harlandı rengi gözü aydınlattı.
Turuncuya sarı kattı siyahı griye buladı.
Bulandı bulutlar bulandı, yağmurlar ise bunaldı.

Şimdi geriye kalan damla damla sular vardı.
Aktı ama şeffaf, berrak safça bir duaydı.

Tek tek şükür yazdı.
Sazdı sızladı..
Sızısı kulakta çınlanan bir kahkahaydı...

Neden tehlikeli olanadır meyil.
Hiç sevmediğin bir suyun içinde yüzüyorum belki çabalarım boşa.
Akışına bıraksam sonu ne bilmiyorum.
Geri dönsem çabam boşa,
Boşa kulaç atıyorum..
Ne ileri ne geri sadece bocalıyorum.
Hayır hisler yorgun keza vücut bitkin.
Ama hala yılmadan su üstünde geziyorum.
Belki bir insem derinlere kendime bir dünya bulucam ama çok garip gerçekten hayatımda ki en zor karmaşadan birisini yaşıyorum.
Ama yaşatmamak adına çabam büyük bak onu es geçemiyorum.

Ess beee..
Zaman bu zaman değil.
An bu an değil..
Sadece sabır.