İşte bugün bir kez daha hatırladım ki hiç bir şey bir cisim dahi göründüğü gibi değil.

Görünenden ötürü gizlediği bir ayna gömülü içinde.

Bir kendisi bir de aynada izlediği benliği var derinlerde. 

İzlemeye cesareti olana alkış tutar üstüne ıslık çalarım hatta.

Cesareti olmayanlar işte onlar bu dünyaya ait olmadılar hiç bir zaman olmamalılar belki de kime ne...

Ama bir kez daha şahit oluyorum ki göründüğü gibi değil asla bir insan.

İnsan suskunluğa acıkınca kelimeleri yutup, masum oluşuna gülümsemeyi sığdıran bir bebek olandan bir dünya bulandır.

İnsan hayatın sürprizlerle olduğunu bilen doğum gününden haberi olan bir yetişkin gibi.

İnsan sen, hani sen akıl sır erdiremezsin.

Sen hem en iyi hem de kötüyü içinde barındıransın. 

Yaşa insan dengeyse bu dünya 

Yaklaş bana ben sana yaklaşayım 

Yaşayalım bir cambaz gibi bu dünyada...