Şu dünyanın yükü gözkapakların da olur ama en güzel ev sahipliği yapan gecedir dersin.
Sonra ..
Şu dünyanın en büyük ışığı güneş dersin de gün geceye dönünce anlarsın ki gözkapaklarına da en iyi ev sahibi gece değil uykundur hissedersin.
Bir cümle gelir diline işte bunu buraya döksem anca zehirim boşalır, bunu şimdi burada yutarsam ölümüm şanlanır diye ahd edersin.
Yuttuğun olur ölmediğin, döktüğün olur soğuduğu içinin.
Tartışılmaz bir olgu gelir dilline, insanlara değer verince değerini siler diye bu olgu kervanına katıldığını hissedersin...
İstisna mı vallahi de var billahi de!
Kervanı yıkar mı peki sollar mı bir ihtimal.
Bensem bu beyaz çölün kristal kumu,
Güneşe de bürünür rengim, rüzgara da vurulur ahengim.
Ya severim mekanımı kalarak yada rüzgara dost olup gitmeyi öğrenirim!
Ya saz olur tende can bu bulur ya söz olur dilden dile boğazlara düğümlenirim.