İpler ince gergin güçlü
Kopmaz kırılmaz yıkılmazın son raddesi..
Sessiz sessiz susuyor gözlerim
Gözlerim gözlerin de yorgun
Gözlerim içimde bir cam
Gözlerin kan
Akan içime
İçimi acıta acıta yakıp kavuran
Suskunluğum düşman

Düşman düşmanına sarılan bir yılan
İnsan Şahmeranını öldürdüğünü sanan insan
Suskunluğum umursamazlığıma dönüştüğünde aldı bütün rolü ondan
Kaldı geriye sessizlikten yana eksilen değil de arta kalan yeni bir sessizlik yansıyan.

Yandı
Ten yandı tel yandı
İnsanoğlu karardı kirlendi mi?
Asla.
Kirlenmiş olan kalp sana kaldı.
Bana ne mi kaldı?
Sabır sabır sabır.
Varolan harlandı rengi gözü aydınlattı.
Turuncuya sarı kattı siyahı griye buladı.
Bulandı bulutlar bulandı, yağmurlar ise bunaldı.

Şimdi geriye kalan damla damla sular vardı.
Aktı ama şeffaf, berrak safça bir duaydı.

Tek tek şükür yazdı.
Sazdı sızladı..
Sızısı kulakta çınlanan bir kahkahaydı...